บ้านของเรา

เพิ่งวางโทรศัพท์ที่เพื่อนเก่าโทร.มาหาด้วยความคิดถึงและสอบถามข่าวคราวกันเหมือนกับที่มันเคยทำมาเป็นประจำ ซึ่งบางครั้งผมก็เป็นฝ่ายโทรศัพท์ไปหาแต่ก็ต้องยอมรับว่าเพื่อนฝูงมีมากมายทำให้บางครั้งบางเวลาก็หลงลืมคนบางคนไปเหมือนกัน ยกเว้นในเวลาที่รื้อค้นเอกสารหรือเปิดดูรูปถ่ายเก่าๆ จึงมักจะนึกขึ้นได้จนทำให้เพื่อนๆ บางคนน้อยใจเหมือนกัน เพื่อนๆ หลายคนที่เคยรับราชการอยู่ด้วยกันพอลาออกไปแล้วก็กลับภูมิลำเนาเดิมของตนที่ภาคอีสาน บางคนก็ไปเลี้ยงหลานพักผ่อนตามสบาย แต่บางคนยังมีภาระต้องเลี้ยงดูส่งเสียให้ลูกที่ยังเล็กอยู่ร่ำเรียนต่อทำให้ต้องขวานขวายหางานทำเพิ่มเติมจากเงินบำนาญที่ได้รับเพื่อให้พอเพียงในการดำรงชีพ ดังนั้นเพื่อนๆ ทุกคนจึงมีชีวิตความเป็นอยู่ที่แตกต่างกันมากมาย ขณะที่บางท่านหลบไปนุ่งเหลืองห่มเหลืองอยู่อาศัยกับความสงบอย่างไร้ปัญหาอุปสรรคใดๆ ในการดำรงชีวิต ยังชีพอยู่ได้ด้วยเงินบำนาญจนไม่สนใจใยดีต่อโลกทางวัตถุอีกต่อไป ไม่เคยคิดที่จะแสวงหาผลประโยชน์จากผ้าเหลืองที่สวมใส่แม้แต่น้อย ... นั่นคือวิถีทางที่สงบสุขอย่างแท้จริง หลังจากที่ผ่านการใช้ชีวิตบนเส้นทางของ ตัณหา ต่อสู้ฟันฝ่ากับอุปสรรคมายาวนานหล...

ภาพข้างบนนี้เป็นชั่วโมงสุดท้ายของปี 2558 เป็นการยืนยันว่า ชีวิตน่าจะผ่านพ้นไปได้อีกปีหนึ่งโดยไม่มีเหตุขัดข้องใดๆ ถ่ายที่ใต้ต้นมะขามยักษ์หลังบ้านนี่เอง หลังจากซดเบียร์หมดไปลังกว่าๆ แล้วนะ อันที่จริงภาพชุดนี้ได้นำไปลงในเฟซบุ๊คทั้งหมดแล้ว แต่ในบล็อกขอเอามาลงไม่กี่ภาพเพราะไม่ได้เน้นที่ภาพ แต่ต้องการแสดงความคิดเห็นส่วนตัวลงไว้มากกว่า เคยมีหลายๆ คนถามว่าทำไมปีใหม่ของทุกปีไม่เคยเห็นออกไปเที่ยวไหนเลย อยู่แต่บ้านทุกปี ก็ขอชี้แจงแถลงไขล่ะว่าเหตุผลก็เพราะ  ไม่มีรถ ไม่รู้จะไปเที่ยวไหน ไม่รู้ว่าจะไปทำไม ไม่มีเงิน อันที่จริงว่าจะใช้แค่เหตุผลข้อสุดท้ายมากล่าวอ้างก็น่าจะพอเพียงกับคำถามแล้วล่ะนะ แต่ก็ขอแยกประเด็นออกมาให้มันเยอะขึ้นยังงั้นเองแหละ เพราะเคยตั้งคำถามกับตัวเองมามากมายถึงเหตุผลในการที่ไ่ยอมออกเดินทางไปโน่นมานี่เหมือนกับคนอื่นเค้า แล้วก็ได้รับคำตอบกลับคืนมาให้กับตัวเองว่า เพราะ เราไม่ได้ทำงานอยู่เหมือนกับคนอื่น เราเบื่อหน่ายกับสถานที่ท่องเที่ยวของเมืองไทย เราอยากหลีกเลี่ยงในการพบปะกับผู้คน เราทนไม่ได้กับชีวิตบนถนนหนทางที่สับสนวุ่นวาย เราไหว้พระที่ห้อยคอไว้เพียงองค์เด...

เมื่อตอนเริ่มจัดระเบียบพื้นที่บ้านใหม่ๆ ด้วยการปลูกต้นไม้ใหญ่ลงผิวดินและปลูกไม้ประดับลงกระถาง จากนั้นก็โยกย้ายจากจุดนั้นไปจุดนี้ จากจุดนี้ไปอยู่ตรงโน้น มีทั้งวางต่ำติดดิน มีทั้งที่ต้องยกซ้อนสูงขึน ออกแรงกันทุกวี่ทุกวัน แต่ก็สนุกดีที่มีเวลาพักผ่อนจิตใจไปกับธรรมชาติ และช่วงเวลานั้นก็มีอยู่เกือบ 3 ปีที่มีหลานสาวตัวน้อยๆ เข้ามาช่วยขัดแข้งขัดขาไปพร้อมๆ กัน เนื่องจากคุณป้าของเค้าไม่ค่อยจะมีเวลาว่างให้มากนัก "ยายหนูอั้ม" เลยต้องลงมาขลุกอยู่กับลุงบนพื้นดินนี่แหละเป็นการออกกำลังกายบริหารกล้ามเนื้อไปในตัว และมีส่วนช่วยในการกล่อมเกลาจิตใจให้รักธรรมชาติไปด้วย วันต่อไปข้างหน้าจะได้มีจิตใจที่อ่อนโยน มีเมตตา รู้จักคำว่า "การพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน"  แต่ก็มีเวลาสดใสกับหลานสาวได้ไม่เท่าไหร่ "ยายหนูอั้ม" ก็มีวาสนาได้ไปเข้าไปศึกษาเล่าเรียนที่ประเทศฟินแลนด์ ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นประเทศที่  "มีระบบการศึกษาดีที่สุดในโลก" และก็เริ่มต้นจากการศึกษาภาษาฟินแลนด์ก่อนเป็นลำดับแรกเพื่อให้สามารถปรับตัวเข้ากับเพื่อนร่วมชั้น  รวมถึงสภาพแวดล้อมอื่นๆ ทั้งภูมิประเทศที่มีทิ...

ช่วงนี้ฝนฟ้าคะนองฝนตกพร่ำเพรื่อไม่เป็นเวล่ำเวลา ทำให้เวลาในการทำงานประจำวันในบริเวณพื้นที่รับผิดชอบจำนวน 3 ไร่ไม่ค่อยจะสะดวกเท่าไรนักเพราะระยะนี้กระโหลกไม่ค่อยหนาทำให้ไม่ค่อยจะสู้ฟ้าสู้ฝนต้องหลบเข้ามานั่งเปิดคอมเล่น(เหมือนเดิม) แต่ไม่ค่อยจะมีอารมณ์ในการเข้ามาเขียนบล็อก ส่วนมากจึงใช้เวลาหมดไปกับการดูหนังต่างประเทศที่โหลดมา  หรือไม่ก็เปิดเพลงฟังพร้อมกับอ่านหนังสือที่โหลดมาเก็บตุนเอาไว้กว่าสี่ห้าพันเรื่อง อ่านกันจนตาบวมแดงเป็นนกกระปูด แล้วก็ท่องไปในโลกกว้างด้วยสารคดีในทุกแนวทาง ตั้งแต่ระบบสุริยะจักรวาล ความก้าวหน้าทางวิทยาการต่างๆ มาจนถึงระบบกายวิภาคศาสตร์ ซึ่งเรื่องหลังนี่เจาะลึกเข้าไปจนถึงศึกษาภาคปฏิบัติในบางเว็บ(ก็เว็บโป๊นั่นแหละท่าน) ส่วนหนังที่เปิดดูส่วนมากก็จะเป็นหนังที่เข้าใหม่(หรือบางทีก็ไม่มีเข้ามาฉายในบ้านเราด้วยเหตุผลทางการเมืองเพราะเกี่ยวกับเรื่องของชนชั้นทางสังคม หรือไม่ก็โป๊จนเข้าข่ายอนาจารต้องปิดตามองลอดง่ามนิ้วดู หรือไม่ก็บู๊ล้างผลาญจนเลือดกระเด็นออกมาจากจอเปรอะหน้าตาคนดู) ทำให้ได้รับรู้ถึงสถานการณ์ที่ไม่ได้กำหนดไว้ในเจตนารมณ์ของหนังเค้า เช่น เรื่องที่ว่าพระเอ...

สิบกว่าปีมาแล้วที่ใช้ชีวิตอยู่บนเบาะรถคันนี้ในการเดินทางรวมระยะทางได้นับแสนกิโลเมตร ไม่ว่าจะร้อนแดด ทนสู้อากาศหนาวเย็นหรือจะฝ่าสายฝนกระหน่ำรุนแรงเพียงใด ชีวิตก็ยังคงปลอดภัยเสมอมา แม้ว่าบางครั้งบางหนจะเมาไปบ้างจนเผลอบิดเกินกว่า 130 ซึ่งก็เป็นนานๆ ครั้ง แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะแคล้วคลาดจากอุบัติเหตุเสมอไปแม้ว่าจะใช้ความระมัดระวังจนถึงที่สุดแล้วก็ตาม แต่ทุกครั้งสาเหตุไม่ได้เกิดจากสภาพของรถที่ซื่อสัตย์เสมอมา และไม่ได้เกิดจากสภาพความพร้อมของคนขับขี่แต่อย่างใด แต่อุบัติิเหตุทั้ง 5 ครั้งเกิดจากเหตุสุดวิสัยที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้เลย เพราะความเร็วที่ใช้โดยเฉลี่ยประมาณ 80-100 กม./ชม.เท่านั้นเอง ครั้งที่ 1 รถไถนาชนิดเดินตามพ่วงด้วยกระบะท้ายบรรทุกอ้อยเต็มลำวิ่งอยู่บนถนนสายตรงไม่มีทางแยกซ้ายขวาให้เห็นเลยในระยะครึ่งกิโลเมตร พอตามหลังเข้าใกล้ระยะห่างประมาณ 20 เมตรจึงกดแตรขอทางแล้วแซงขวาขึ้นไปด้วยความเร็วประมาณ 80 กม./ชม. ปรากฎว่าผู้ขับขี่ได้หักหน้ารถเลี้ยวขวาขวางถนนอย่างกระทันหัน แล้วค่อยหันมามอง สรุปได้ว่าไม่มีทางที่จะพ้นจากการชนไปได้แน่นอนจึงตัดสินใจบิดคันเร่งพารถกระโจนลงจากถนนไปจอดอยู่กลางทุ่งน...

ช่วงเวลาประมาณ 1600 ของทุกวันจนถึง 1800 จะเป็นช่วงเวลาที่อุทิศให้กับต้นไม้ใบหญ้าโดยรอบพื้นที่บ้านเป็นประจำทุกวันไม่เคยขาด นับตั้งแต่การดูแลตกแต่ง ปลูกใหม่ โยกย้ายกระถาง ปรับแต่งพื้นที่ รวมไปถึงการใส่ปุ๋ย รดน้ำ ทั้งหน้าบ้านและหลังบ้านในพื้นที่ทั้ง 3 ไร่ หน้าบ้านนั้นจะมีต้นมะม่วงต้นนี้เพียงต้นเดียวที่แตกแถวมาเพราะส่วนมากอีกประมาณ 8-9 ต้นจะอยู่พื้นที่หลังบ้าน ส่วนมากจึงเป็นพวกไม้ดอก ไม้ประดับทั้งสิ้น คาดว่าคงใช้เวลาอีกประมาณ 10 ปี พื้นที่บริเวณนี้น่าจะเสร็จสมบูรณ์ตามแบบที่วางเอาไว้ ก็จะพยายามอยู่ให้ถึงแล้วก็ทำให้เสร็จจนได้ ในบางโอกาสจะมีบางหนที่ขยันเป็นพิเศษก็จะใช้เวลาตั้งแต่เช้าจนถึงเย็นในการทำกิจกรรมเหล่านี้ เช่น กรณีที่คอมพิวเตอร์มันเจ๊งสนิททั้งสองเครื่อง หรือกรณีที่ไฟฟ้าดับทั้งวัน ก็จำเป็นต้องลงมาสนุกกับงานโยธาภาคพื้นดิน มันเป็นความสุขที่ไม่ต้องเสียเงินไปซื้อหา แม้ว่าจะต้องอยู่เพียงลำพังคนเดียวเงียบๆ แต่ก็มีความสุขกับกิจกรรมที่กระทำอยู่ ได้พบเห็นความเปลี่ยนแปลงของต้นไม้ใบหญ้าที่เราลงมือลงแรงกระทำด้วยตนเองมานานกว่า 10 ปี ทุกอย่างสำเร็จลงด้วยมือของเราโดยปราศจากข้อขัดแย้ง ผลประโยช...

เมื่อ 31 ธันวาคม 2555 มีญาติผู้ใหญ่มาเยี่ยมเยียนที่บ้าน รวม 3 ครอบครัว ทั้งพี่ใหญ่ นายวิมล เพชรรัตน์ กับครอบครัว และน้องเล็ก นายภักดี เพชรรัตน์ กับครอบครัว ทั้งหมดก็แค่ 10 กว่าคนทำเอาบ้านยิ่งแคบลงจนหาที่นอนไม่ได้ เนื่องจากตอนออกแบบน่ะเตรียมพื้นที่ไว้สำหรับคน 3 คนเท่านั้น ทำให้ประชากรประเภทแขกบางส่วนต้องไปกางเต๊นท์นอนหลังบ้าน และบางส่วนก็จำใจต้องนั่งจนสว่างเพราะไม่มีที่นอน (เหตุผลที่ถูกต้องก็คือ ต้องการนั่งกินเหล้าให้เมาข้ามปีน่ะเอง) ซึ่งคนจำพวกนี้ก็คือผู้ชาย 3 คนในภาพนี้ ก็ไม่ใช่ภาพที่จะหาดูได้ง่ายนักเนื่องจากแต่ละคนต่างก็มีการงานที่จะต้องทำอยู่เป็นประจำ ยกเว้นเจ้าของบ้านที่ยืนพุงกางอย่ ดังนั้นการมาเยือนในช่วงเวลาสั้นๆ จึงเป็นความอบอุ่นของครอบครัวอย่างแท้จริง และเป็นช่วงเวลาที่ไม่มีทางที่จะหวนคืนกลับมา เหมือนกับกาลเวลาที่ผ่านเลยไปได้หอบเอาความสุขในอดีตไปด้วยคงเหลือไว้แต่ภาพถ่ายและความทรงจำที่ดีเท่านั้น ภาพนี้คือสายเลือด เพชรรัตน์ ของ 3 ครอบครัวข้างบน ที่จริงแล้วยังคงเหลือน้องส้มอีกคน ลูกสาวของนางอุษา ชักนำ อยู่กับพ่อแม่ที่รังสิตน่ะไม่ได้มาร่วมพักผ่อนที่ อำเภอวังน้ำเย็น จังห...

  นายโสรัตน์(โจ้) อินทศรี เมื่อ 3 ตุลาคม 2555 ก็เป็นอันต้องมีความจำเป็นที่จะต้องเดินทางไกลออกจากบ้านเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี นับตั้งแต่ลาออกจากราชการมา เนื่องจากหลานชายคนหนึ่งเป็นลูกชายของน้องสาวประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตขณะที่ไปทำงานกับพ่อในช่วงปิดเทอมที่ จ.นครสวรรค์  ก็จำเป็นต้องรบกวนอาศัยความช่วยเหลือจาก จ.ส.อ.เสนาะ เที่ยงธรรม ลำบากขับรถส่วนตัวมาจาก อ.อรัญประเทศ ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ติดปฏิบัติหน้าที่ในการกำกับดูแลลูกน้องอีกมากมายทำงาน ออกมารับที่ อ.วังน้ำเย็น ก่อนจะเดินทางไปพักที่บ้านของน้องสาวอีกคนที่ คลองสาม จ.ปทุมธานี ถึงที่หมายเอาตอนเกือบห้าทุ่ม เมื่อมาส่งแล้วก็ต้องเดินทางกลับไปในช่วง ตี 1 เพื่อปฏิบัติหน้าที่ต่อที่ อ.อรัญประเทศ ซึ่งไปถึงที่หมายเอาเกือบๆ ตี 4 สำหรับ จ.ส.อ.เสนาะ เที่ยงธรรม นั้นเคยเป็นผู้ร่วมงานกันมาก่อนนานมากแล้ว และจำได้ว่าเคยได้รับความช่วยเหลือมาหลายครั้งหลายหน ในเรื่องเร่งด่วนแบบนี้ ตั้งแต่งานศพ คุณยาย คุณพ่อ คุณแม่ งานอื่นๆ ทั้งส่วนตัวและงานของทางราชการ จนมาถึงงานนี้เพิ่มมาอีก 1 งาน รวมเวลาเกือบ 20 ปีเข้าไปแล้วที่ได้รับความช่วยเหลือมาโดยตลอด และหล...